Ron Meyer: Solidariteit op de achterkant van een bierviltje

Professioneel Schoonmaken 6, 2012

Sommige dingen zijn gigantisch ingewikkeld, andere zaken kun je op de achterkant van een bierviltje uitrekenen. Als 3.000 mensen 105 dagen staken, kost dat hun vakbond veel geld. Je zou zelfs kunnen zeggen: het had erger gekund, want er zaten – gelukkig voor de stakingskas – veel parttimers tussen.

Het verbeteren van omstandigheden in een vechtmarkt kost bloed, zweet en tranen. Als de schoonmakers de klus in hun uppie hadden moeten klaren, twee keer op rij, zouden zij waarschijnlijk eerst veertig jaar hebben moeten sparen alvorens dergelijke stakingen te kunnen starten en winnen. Een échte vakbond haalt alles uit de kast om Onzichtbaren vooruit te helpen. We noemen dat Solidariteit.

Maatschappelijke opbrengst forser dan investering

De investering op de achterkant van het bierviltje was fors. Maar de maatschappelijke opbrengst nog veel forser. Ze leverde niet alleen ergens rond de 80 miljoen aan extra cao-voorwaarden voor 140.000 schoonmakers op.

De Code Verantwoordelijk Marktgedrag zag zich versterkt door tientallen beterschap-belovende opdrachtgevers en schoonmaakbedrijven. De media-aandacht omgerekend in waarde loopt eveneens in de tientallen miljoenen euro’s. Alles bij elkaar opgeteld toch niet bepaald een geringe multiplyer van de investering.

Sommige effecten zijn onbetaalbaar

Sommige effecten zijn niet uit te drukken in cijfers, ze zijn ónbetaalbaar. De schoonmakers vertelden hún verhaal, en dat van honderdduizenden anderen. Ze emancipeerden van bange muisjes in brullende leeuwen. Ze wonnen hoop en zelfrespect. Ze beukten gaten in de muren waarachter ongeïnteresseerde opdrachtgevers zich graag voor hen schuil hielden.

De Onzichtbaren werden in meerdere opzichten zichtbaar gemaakt. De kille effecten van de uitbestedingsmania, de efficiency-sprookjes en de knalharde behandeling van hardwerkende mensen, kwamen op het hoogste podium voor maatschappelijk debat: op de voorpagina van De Telegraaf, op tv: ‘een voorbeeld voor de nieuwe vakbeweging’ volgens EenVandaag; en er was steun van landelijk politieke leiders en BN’ers.

Schoonmaak-sjeiks

Het was voor het eerst in jaren dat de vakbond synoniem stond voor hoop en vooruitgang. Toen zelfs de vier solidaire kamelen een ‘handje’ hielpen, door hun behoefte niet in de trailer, maar keurig netjes op de stoep (of in de hal) van de schoonmaak-sjeiks te doen, was de eensgezindheid compleet. Ik zeg u, de opgetrokken neuzen aan werkgeverszijde alleen al zijn goud waard!

Wie zegt dat de vakbeweging dood is, moet naar een dokter worden verwezen. En mensen die roepen dat ze emigreren naar verre oorden zodra er ooit meer solidariteit en minder sociale ongelijkheid zal bestaan, zouden direct een enkeltje Verweggistan aangeboden moeten krijgen. Dat past best nog wel op de achterkant van dat vermaledijde bierviltje.

Vakbond wil positie verbeteren

Deze vakbond is wíl de positie van de Onzichtbaren van ons land verbeteren. Het is de reden dat wij Solidariteit met een kapitale S schrijven. Solidariteit is naast altruïsme bovenal welbegrepen eigenbelang: de chemiewerker, treinmachinist en manager weten dat een sterke Vakbond (der Onzichtbaren) ook in hun voordeel werkt. Wie het bedrag op de achterkant van het bierviltje veel vindt, heeft nog helemaal niets gezien…

Ron Meyer
Vakbondsbestuurder bij FNV Bondgenoten

r.meyer@bg.fnv.nl
Twitter: @MeyerRon

Reageren?